Κάθε φορά που πηγαίνω σ' ένα μνημόσυνο προσφιλούς ανθρώπου, είμαι ακόμα ευτυχής να συναισθάνομαι τα λόγια της ακολουθίας.

Είμαι ευτυχής να ακούω και να νιώθω.

Τρομερό και βαρύ μυστήριο ο θάνατος• ακόμα κι όταν δε σ' αγγίζει προσωπικά, καταλαβαίνεις και πάνω σου το ωστικό κύμα απ' το παγωμένο του εκτόπισμα. Δεν είναι έκρηξη, είναι όμως ρουφήχτρα.. και απλώνεται.

Κάποιοι παρηγορούνται με την ανυπαρξία, άλλοι παρηγορούνται δια της πίστεως. Οι μισοί θεωρούν "περίεργους" (στην καλύτερη) τους άλλους μισούς, από όποια πλευρά κι αν κοιτάζεις.

Ωστόσο, η ψυχή μαρτυρά πολλές φορές την παρουσία της την αιώνια στη ζωή μας κι είναι στενάχωρο να μην το ζούμε.

Το μαρτυρά κυρίως στον τρόπο που αγαπάει -χωρίς φόβο θανάτου.

Το μαρτυρά όταν νιώθει ότι δεν υπάρχει τελεσίδικο να ισοπεδώσει την αλήθεια της, γιατί ό,τι είναι αληθινό πώς μπορεί στ' αλήθεια να πάψει να υπάρχει;

Το μαρτυρά μ' εκείνα που σε υπερβαίνουν όταν η λογική σου δεν μπορεί να ακολουθήσει.

Όταν έχεις δώσει όλες τις ερμηνείες και έχεις μελετήσει όλες τις αποδείξεις και έχεις επιλέξει όλες τις αποφάσεις.. ωστόσο εκείνη συνεχίζει να εμφανίζεται ζητώντας κι άλλο κι άλλο κι άλλο, μέχρι που πρέπει να τη διαστρεβλώσεις για να χωρέσει στον εγωισμό σου.

Κάθε μνημόσυνη δέηση μου θυμίζει ακόμα ότι όπου κι αν βρεθούμε, όπως κι αν μας συμβεί.. ένας κοινός τόπος είναι ο θάνατος, μια βροτή μοίρα, ένα πέρασμα και μια γέννα..

"Ανακάλεσέ με Σωτήρ και σώσον με".

Εύκολα το διαβάζει κάποιος ως αδυναμία. Και τι; Εξαρτώμαι από έναν Σωτήρα του μυαλού μου να με παρηγορεί ή και να με σώσει;

Χμμ, περισσότερο συνδέομαι με το ανώτερο επίπεδο της Ύπαρξης που είναι πάνω από το υλικό, καθώς το υλικό πεδίο που γνωρίζουμε είναι απόλυτα αποδεδειγμένο πως είναι η ελάχιστη γνώση που έχουμε.

Ένας "εχθρός" που χρειάζεται να κατέβει στο δικό μας επίπεδο για να μας φθείρει, όπως ο θάνατος, είναι ένας πολύ φτωχός εχθρός, πολύ αδύναμος, πολύ λίγος.. μπορεί να είναι τρομερός για μας αλλά δεν είναι τρομερός για το μεγαλείο της Ύπαρξης.

Αν θα ευχόμουν για εμάς τους ανθρώπους κάτι, είναι να μην του αποδίδουμε περισσότερα απ' όσα του αξίζουν!